Verhaal: The boy who didnt...

9 March 2010
Helemaal alleen maar niet in mijn eentje. Hoe kon het nou zo gaan?
Hoe kan het leven zo lopen dat je de ene dag thuis zit en de andere dag zit ik hier in de verlichting van de straatlampen.
Donkere sfeer op het grote plein in je eentje op de bakstenen van het stadhuis in Groningen. De eerste dag dat je daar zit alleen.
De kou van de wind om je heen, iedereen kent wel de kou in het begin is het niet zo erg dan voel je het oppervlakkig maar het trekt in je hele lichaam van buiten tot in je botten.
Enigste bescherming die ik heb is de kartonnen doos uit de supermarkt die ik daar heb gepakt.Een paar mensen hebben me wat geld gegeven.
Zo aardig waren die mensen. Ik ken ze niet maar toch bekommeren ze om mij. Van dat geld heb ik wat knakworsten kunnen kopen.
Het is niet veel maar het vult mijn maag een beetje.

Mensen kijken me raar aan want ik begin er dag na dag steeds meer uit te zien als een zwerver.
ik zal me even voorstellen hoe onbeleefd eigenlijk mijn naam is Roel. Ik kom uit een gezin van 3 kinderen.
22 jaartjes oud. Thuis ben ik nooit de liefste geweest. Erg slim ben ik ook niet maar dat moet je me vergeven, na vele ruzies met mijn ouders ben ik uit huis geschopt.

"Er kan maar een thuis de baas zijn." Niet slim genoeg om te gaan werken en voor het werk dat ik wil doen heb ik papieren nodig.
Ik wou een uitkering aanvragen maar het regel werk ervoor duurt minstens 3 maanden. Al het geld dat ik had is opgebruikt aan eten.
Als ik geluk heb dan heb ik vanavond genoeg geld voor het slaaphuis. Ik loop richting de vismarkt, en land me daar neer met een petje om daar hopelijk een paar euro te krijgen.
Ik zie andere mensen ook rondzwerven en die lopen brutaal op mensen af. Zo ben ik niet ik denk ik zelf.
Ik geloof dat ik gered word als ik maar hier lig op mijn eigen plaats, op de vismarkt.
Het lijkt geen succes te hebben en de kou word alsmaar erger.

Terugdenkende aan wat ik bereikt maar kan me niet meer herinneren dan m'n voormalige klasgenoten.
Op school was ik ook geen ster. School niet gehaald.
Ik was er wel maar snapte niks van al die lessen!
Tot het examen kwam daar begon eigenlijk al het gezeur mee.

"Je moet het wel halen he?" zei mn moeder.
Maar ik keek haar aan en knikte terwijl ik wist dat ik er niks van begreep.
Zodoende haalde ik ook geen papiertje om verder te studeren.
Ze werden boos op me en begrepen niet wat ik al die jaren heb gedaan.
Ze noemde me een oen een sukkel. Steun van mijn ouders? HA! Dat is iets wat ik had willen dromen!
Zo rijk waren mijn ouders dan ook niet.

Roel moet het maar van de straat hebben,
ik ben handig met mijn handen! maar zulk soort opleidingen bestonden niet meer.
Je moest het maar van je denkwerk hebben.
Dat was iets wat ik miste. *een mevrouw gooit een euro in de pet *
" Dankjewel mevrouw!" zei ik met een lage stem.
Ze keek me nog eens aan met meelij in haar ogen. 1euro en 15 cent.
Het slaap huis kostte 7 euro. Dit haal ik niet meer... dacht ik bij mezelf.
ik keek rond en zag een bankje. Dan maar op de koude ijzeren bank.
Het vroor en de nacht zette zich in. Roel probeerde in slaap te vallen onder zijn doos maar, kon zich niet in slaap weten te sussen.
Zijn gedachtes waren te ver. De kou overheerste hem en hij viel in een donkere gure slaap.
Een waar hij niet zo gauw van ontwaakte. De dag erop werd hij gevonden door een klein jongetje met een hondje.
De jongen wist niet wat hij ermee aan moest maar belde voor de zekerheid de politie.
De ambulance kwam maar hij was niet wakker te krijgen, in een diepe coma ligt Roel nu in het ziekenhuis.

Categorie: Verhalen
Mood: Happy ^^
Listening to: Enjoy the silence - Lacuna coil