Verhaal:The breakup.

8 March 2010
Ze keek me aan niet wetend wat ze moest zeggen, het was de zoveelste keer dat dit gebeurde.
Ze was er helemaal kapot van. In haar ogen verschenen tranen.

Het was niet de eerste keer maar de manier waarop het gebeurde.
Ze voelde zich neergeslagen. Na enkele minuten hield ze op met huilen en bleef ongemakkelijk strak aan kijken.

"waarom.. waarom?" riep ze. Ik kon geen antwoord verzinnen, de vraag deed teveel pijn, de herinnering eraan deed haar en mij pijn. Het leek op het moment het beste om te doen, maar voor elke actie geld een consequentie.
"Alsof ik zo blij was met wat ik heb gedaan!" was mijn antwoord. Ze was niet blij met dit antwoord, en verwachtte een veel beter antwoord dan wat ze gehoord heeft.
"Hoe kan ik je nu nog vertrouwen?" vraagt ze op een boze toon.
"Dat kan je niet maar, ik heb er spijt van." Ze reageerde niet op dit antwoord maar bleef me vragend aankijken, hopend op een beter antwoord dan dat ik had gegeven.
"Ik had het ook nooit moeten doen.. met mijn dronken hoofd iemand anders zoenen."
"En dat bedenk jij je nu pas? Nadat je weer bij mij bent? De hele kroeg heeft jullie gezien! Dat ik het ook nog moest horen van m'n beste vriendin! dat ze jullie zag bekken in de gang van "de Vera" en niet eens de moed hebt gehad om het zelf te vertellen." Vera is de naam van de kroeg waar ik was uitgegaan.
Ik kon geen uitvluchten meer verzinnen op haar vragen. Gek, dat is toch het eerste wat ik probeerde te doen. Niet omdat ik mezelf probeerde te redden maar juist omdat ze zoveel voor me betekent. Om haar dichtbij me te houden. Dit zijn dingen die ik me toch later pas realiseer. Dat ik haar alles wijs zou willen maken zodat ze toch nog bij me wou zijn.
"Maar ze betekende niet zoveel voor me, het was eenmalig! De enige waarvan ik hou ben jij, mijn lief."
Ze was het zat en staarde me aan met haar fonkelende ogen. Voor wat een eeuwige stilte leek duurde in het echt maar twee minuten.
Ze wees naar de deur, ik begreep wat ze bedoelde maar wilde eigenlijk niet gaan. Ook al had ik haar vertrouwen beschaamd Ik wilde het goed maken.
Twijfelend begon ik in te pakken. Dit was het dan het einde van onze relatie? bedacht ik me. De voordeur werd geopend.
Geen uitgebreide zoentjes of tijdenlang vaarwel zeggen, geen lieve knuffels en door elkaars haar strelen.
Alleen maar een verdrietig meisje in het zicht van de deurpost. Ik voelde me kapot, zo zou zij zich ook wel voelen bedacht ik me.
Zelfs al zou ik haar troosten het komt niet meer goed. De deur sloeg dicht. Weer helemaal alleen. waar ging het fout? Wat heb ik gedaan? Hoe kon dit gebeuren?

Met goede moed probeerde ik mezelf op te vrolijken.
Op een dag maak ik het goed dan zullen we samen nog lang en gelukkig leven maar, voor nu zal ik haar met rust moeten laten.
Verder gaan met mijn leven. Ik liep van het huis weg richting het station, het was niet ver maar mijn hoofd draaide alle kanten op van gedachtes van nu en het verleden.
De tijden waarop ze me vasthield en de wereld nog zo vredig althans voor ons tweeen leek het zo.
Niks anders nodig dan elkander. Waar liep het zo fout? Zo probeerde ik mijn hoofd nergens meer aan te laten denken.

Stapte het perron op. De trein richting huis zal zo wel komen.
Gedachten van leegheid kwamen in mij op, zonder haar heb ik niks om voor te leven! Hoe zal ik nu verder gaan?
Is dit het leven wat ik me zelf voor ogen heb? Is dit waar ik me bij prettig voel? Ik wil eigenlijk niet leven zonder haar.
De trein naderde het station, besluiteloos keek ik naar de rails de mogelijkheden waren duidelijk!
Kan ik dit wel doen? Is het niet egoistisch? Dit leven is van mij en ik bepaal waar het naar toe leidt.
De trein was bijna bij het station. Het was nu of nooit. Ik keek om me heen, links van me een saaie man in een grijze business suite.
Rechts van me een oosters meisje van Japanse afkomst, zo rond de 35 jaar. De druk op mijn schouders begon ik te voelen.
De trein stond bijna voor mijn neus. Ik kan het niet.. Zelfs te zwak om mijn eigen leven te beeindigen voor een meisje.
Het was maar goed ook bedacht ik me later, wat zou ik dan in het leven allemaal missen?

Het gaf me een beetje hoop. Op deze hoop probeer ik me elke dag weer voort te slepen dag in dag uit.

Categorie: Verhalen
Mood: Compassioned
Listening to: Sweet Goodbyes - The Krezip