Verhaal: Aatu Chapter 2

18 January 2011
Verhaal Aatu Chapter 1

Aatu stond laat in de middag op en pakte zijn rugzak in. een mes voor onderweg, een simpel brood wat water voor de dorst en wat zoete honingkoeken. Hij moest zijn eigen huis verlaten,
voordat hij zijn huis kon verlaten, moest hij een manier vinden om hem goed op slot te doen. Normaal had hij een sleutel en was het allemaal dicht gemaakt. Met een simpel slot maar, omdat
hij niet wist hoelang de reis zou duren. Ging hij naar zijn beste buurman Han,deze was hoefsmid
"Han , heb je een slot voor me?"
"Tuurlijk, daarvoor ben ik een smid!" Zei Han vrolijk.
"Ik heb sloten voor kisten, juwelen dozen, en zelfs een grote kluis!"
"heb je een slot voor de deur van mijn huis, een die zelfs de grootste trol tegen houd?"
Han pakte het grootste slot en gaf het aan Aatu.
"Dit is mijn sterkste slot, geen idee wat je wil beschermen maar het zal een reus tegenhouden!" Aatu wist niet precies waarom die blij moest zijn,
maar hij betaalde Han en liep de winkel uit. Eerst dacht hij bij zichzelf zal ik het vertellen wat me overkwam gisteren? Maar dan bedacht hij weer dat het hem niks aan ging. Hij wou
niet dat hij weer thuis werd overvallen terwijl hij rustig zat te lezen. Hij monteerde het slot aan zijn deur. Hiermee heb ik het meest veilige huis van heel Medea.
Ook al is Medea maar een kleine provincie, en lag afgelegen in het koningrijk van Altharan. Het betekende voor Aatu een stukje thuis.
Verzekerd van zijn spullen al mochten het er maar een paar zijn, kon hij uiteindelijk beginnen aan zijn reis. Aatu pakte de verhuisdoos, en zette deze achterin de wagen,
verschoonde de hoeven van het paard en keek even of alle teugels goed vastzaten.

Hij had dan niet al teveel ervaring met lange reizen maar als een paard niet goed in zijn teugels zit dan wil het nog al voorkomen dat het paard halverwege de reis heel erg koppig begint te worden.
Daarnaast een gebroken arm door een slecht gezadeld paard zou wel de grootste lacher alle tijden zijn.

Chapter 2


Op de invallende nacht reed Aatu richting het Westen. Het donkere bos binnen, Zelf woonde hij vergeleken met de rest van de mensen Op zo"n
afstand van andere mensen dat hij een dag loop afstand nodig had om een dorp tegen te komen. Om per paard te gaan scheelde het een halve nacht.
Aatu was in een vrolijke stemming en besloot er vaart achter te zetten. Hoe eerder hij het pakket bezorgd krijg hoe eerder ik weer achter de haard kan kruipen om mijn boek verder te lezen.
Want er gaat niks boven een heerlijk warm vuurtje een fles sterke whisky en een boek om bij in slaap te vallen dacht hij.
Aatu spoorde zijn paard aan. Het enige wat door hem heenging was dat hij het pakket bezorgt moest krijgen zodat hij weer heerlijk van het leven voor de openhaard kon genieten.
Het leek erop dat dit klusje snel geklaard was, maar hij had geen idee waar hij het pakket heen moest brengen hij had de naam opgeschreven thuis met inkt op een stuk perkament, en deze in de wagen gestopt.
Als hij een plaats niet wist dan had hij een goede vriend diep in de bossen wonen. Een doorgewinterde reiziger, uit de diepe bossen van Ethanon, het bos waar het gerucht rond ging dat nachts als de reiziger rond het vuur zat, de vlammen van
het vuur de reizigers opaten. Geruchten gingen dat er in het bos meer woonde dan alleen dieren.
Al namen de meeste mensen dit gerucht met een zout korrel want een moordend vuur is onmogelijk!
Oneindig draven kan geen enkel paard. Na een halve nacht hielde ze beide rust. Aatu keek om zich heen of er water te vinden was. een klein beekje! Hij bekeek
het water of het helder was. Nergens teken van algen of ander gevaarlijke stoffen in het water. Eens in de zoveel tijd komen er zware mineralen uit de bergen in het water te zitten,
hierdoor lijkt het water schoon maar alleen een getraind dwergen oog kan zien of het water drinkbaar is of niet. Misschien ook wel een van de enige redenen dat dwergen nog bestaan! Aatu
vulde zijn waterzak en liet het paard uit de stroom drinken.
Het rare van dit grote uitgestrekte bos was dat er geen dieren hoorbaar waren, ook al mogen dwergen uit de bergen redelijk opmerkzaam zijn voor dieren,
want je kan zomaar een beer tegenkomen als je op verkenning gaat naar een nieuwe graaf plaats om goud te vinden.
Het enige dat hij hoorde was het gefluit van twee vogeltjes. Hij keek om hoog maar zag ze nergens, toch had hij een idee waar ze ongeveer waren.
Het gefluit hield aan. Ergens hoog boven de bomen zat een klein koppel vogels een nestje te bouwen in het bos en het te verdedigen tegenover een ander mannetje dat het nest probeerde kapot te maken.
Het klonk een beetje pril maar ging al snel weer over in vrolijk gekwetter.
Het maakte hem blij te weten dat hij niet als enige in het bos was want het leek heel erg dood op die 2 vogels na. Zou het door het pakketje komen? Of is het altijd zo stil hier?

Hij dacht er niet verder over na en begon vooruit te kijken naar een rustplek.Hij dacht na ik heb een doos meegenomen van een wildvreemde op dat ik nog leef. Zonder te weten wat erin zit.
Hij keek naar de doos maar het leek als een gewone doos. Hij tilde de doos op deze leek helemaal niet zwaar te zijn. Al kijkende naar de doos.
"Ik heb het goud nu toch al bij me! Deze pot ,ik kan wonen waar ik wil! En staan waar ik wil! Waarom zou ik uberhaupt deze doos bezorgen? Het is maar een doos."
Hij pakte de doos vast en gooide hem zo ver weg als het kon. De doos gloeide heet rood op en zijn handen begonnen onder de blaren te komen.
"Hoe kan dit? Is dit tovenarij?" De doos landde 2 meter van hem vandaan, nog steeds rood gloeiende. De blaren leken haast weer zelf blaren te krijgen. Het enige wat hij dacht was: Als ik die doos maar te pakken
krijg. Hij dook instinctief op de doos. Waardoor de fel rode kleur weer verdween. Hij keek naar zijn handen maar de blaren leken te zijn verdwenen, alsof ze er nooit waren geweest.

Het leek wel alsof de doos een eigen wil had en wist wat Aatu dacht. Ik zal moeten oppassen met deze doos, er is magie in het spel! Hij legde de doos gauw weer terug in de wagen.
Gooide er een lappen deken overheen, zodat het uit het zicht verdween.

Verhaal Aatu Chapter 3

Categorie: Verhalen
Mood: creative
Listening to: There is a fine fine line - Avenue Q