22 October 2012
Voor jou zou ik op de daken klimmen,
Hoog en ver zou ik springen.
Mijn leven wagende bij elke sprong.
het lag op het puntje van mijn tong.
"Ik weet waar ik aan begon." Kwam uit mijn mond.
Zelfverzekerd keek ik haar aan daar waar ze stond.

Ze dacht vast dat ik naief was en niet wist wat ik zei.
Maar eigenlijk wist ik het veel beter! Ze maakte me blij,
al was het voor even gedurende mijn leven.
Een sprong zou ik wagen, een sprong in het diepe.
Het onbekende , voorwaarts zou ik haar dragen.

Ik maakte de sprong,denkende dat ik wist waar ik aan begon.
Ik zweef en samen met haar vloog ik door de lucht.
Ik landde en ze stak me in mijn rug met een diepe zucht.
Ze lande veilig aan de overkant, niet meer met mij aan de hand.
Naief zoals ik was stortte mijn lichaam neer in het zand.

Daar met het mes in mijn rug reden vragende "waarom?"
Ze vertelde me: "ik vind je stom."
Ik vergat te luisteren voor ik sprong.
Alsnog waagde ik het erop. Mijn ondergang; dom.

Moraal van het verhaal:
beter gewaagd en verloren dan
nooit aan een meid toebehoren.



Categorie: Gedichten
Mood: Feeling smart :).
Listening to: https://soundcloud.com/metmijnogendicht