22 July 2011
De dag des oordeels was dichtbij,

het kwam er allemaal op aan. het moment nader en nader elke seconde dichterbij....
ze wist niet wat ze moest verwachtten de test had ze al afgenomen .. geheel in paniek op de bank met haar vriendin.

De vriendin bleek niet blij te zijn en was nader bij het huilen dan lachen aan toe.
Zomaar zonder haar toestemming. al 3 jaar waren ze samen en nu deze test, ze voelde
zich verraden. Een maand geleden was alles nog goed tussen hun twee. Maar afgelopen
week is het helemaal omgekeerd.
"Hoe kon ze! met nota bene,overtuigd homo!, Nou zo homo bleek hij niet te zijn."

Ze keek op de test. Gelukkig het bleek niet zo te zijn. Met een zucht vloog ze haar vriendin om de armen. Verraden maar niet zwanger.

Categorie: Verhalen
Mood: Good =D
Listening to: Enjoy the silence - Depeche mode
14 July 2011
Deze avond zijn we met zijn vieren aan het uitvogelen, klieren op jeroen.b zijn pc.
Dit was zeer interessant, want we zijn erachter gekomen dat 1. Joachim een prutser It-er is.
Dat is heel erg kut voor hem en nog kutter voor Jeroen want zijn pc is nu verneukt.
Ach kan het wel fixen kost alleen veels te veel tijd en een herinstallatie ( na afloop bleek de pc gewoon niet door joachim
maar door jeroens onkunde naar de mallemoeren te zijn geholpen ).
mag Jeroen ook best een keer gebruiken.
Nou dat was dan grote bullshit. Heerlijk, Dag Blog.

:D
Categorie: Persoonlijk
Mood: Maf
Listening to: Muziek van Jeroen.
18 July 2011
Elke dag stuk voor stuk
zet ik mijn masker af
het is alleen wel even wennen.
Mijn vrienden en de mensheid om mij heen
leren mij nu beter kennen.
Het blijft moeilijk maar ik doe mij best.
Mijn gevoel zegt dat ik door mijn masker mijn leven heeft verpest.
Elke dag doen alsof ik vrolijk ben.

Daarna lijkt het alsof ik mezelf eigenlijk niet meer ken.
Het gaat steeds beter met mij.
Ik word vaker wakker met een glimlach
Dat maakt de mensheid ook weer blij.

Ik zie voorzichtig weer nut in het leven.
Ik heb vrienden om me heen die me liefde geven.
Dat geeft een gevoel wat niet men niet stuk kan krijgen.
Maar soms voel ik me zo rot, dat ik alleen maar kan zwijgen.
Dat ik geen woord meer zeggen, en voel ik me plots zo alleen
Zelfs met al die mensen om me heen


Categorie: Gedichten
Mood:
Listening to: Blue Man - Persona
4 July 2011
Een nieuwe verhaal bij gekregen ..

Stel je voor dat je de bus moet halen , je bent onderweg hebt een rugtas in gepakt laptop erin
allerlei kleren. en probeert de bus te halen. Je rent een rustige straat door.
Want de bushalte staat aan het eind van de straat, en de bus komt elk moment richting de halte.
je bent bijna bij de halte en sprint nog wat door want je denkt dat de bus je nog niet heeft gezien maar je vliegt opeens en kan je niet meer controleren wat je doet.
Je Zweeft en noemt het niet eens meer vliegen, je zweeft met dezelfde vaart door in slow motion,
je snapt niet meer wat er gaande is en ziet de bus stoppen bij de halte, 2 of 3 personen die opeens tevoorschijn komen of er al stonden.
Je kan het je niet meer herinneren. Je zweeft door richting de muur van een flat en knalt tegen de flat aan...
je denkt opeens dat dit allemaal niet mogelijk is, en beseft opeens dat je droomt want het zweven lijkt je opeens onmogelijk.
Dan vraag je je af waar je vandaan kwam en heen ging. maar beide lijken er niet aan toe te doen.
Je zweeft de andere kant terug .. waar je vandaan kwam. De bus stopt naast je neus.. alsof hij wil dat je instapt maar je kan niks.
De bus rijd door, de bestemming is kwijt. Je wil de bus heel graag nemen maar komt met geen mogelijkheid dichterbij.

De bus rijd weg... en ik word wakker..
Nooit meer zoveel drinken voor het slapen gaan.
Niet goed voor mijn gedachten.
Categorie: Persoonlijk
Mood: weird...
Listening to:
10 July 2011
Somewhere where the light does not see the darkness creeps upon my skin.
The void is greater as before but reinviting as a womens womb.
Allthough its fearsome great and powerfull has the urge to fight it, been gone?
Afterall you cannot fight the darkness without knowing what darkness is.

Sick and ill as I lay upon the path of darkness I look around.
I see not much but in the dim faraway light. I spot a candle.
It must be some kind of sign. For it feels like I have wondered here for years.
The candle seemed welcoming after all these time the glow inviting as saying come closer.
As I approach the candle with small movements excitement rushes through me.
Shall I be out of the darkness? Or is there just more darkness ahead?
I see the candle just a few feet away. The candle dimms.. Where has it gone?

I wonder, as I look around. Back in the black darkness again. How did I even come to this place? I ask myself. For I do not know the answer I just awoke and saw nothing anymore. I tend to forget what I have seen. And there again behold I see another light! What might it be? I make another pass at the light far away but it dimms just like the other. Where am I? As I see just glimse of the path ahead I see the light again this time its much closer as before. Bright as a star shining and glowing, warm and inviting. It feels fine and pure like nothing can go wrong anymore.
Without warning I glip inside a big mouth...fear occurs to me, am I being eaten?
I feel pain and starts to feel nothing, numbness in my body.

I have been tricked.


Categorie: Verhalen
Mood: Dark!
Listening to: Libera - orinoco flow