18 March 2010
Een lijstje van films van Studio Ghibli die je eigenlijk als Anime fan een keer moet hebben gezien, met daarbij plaatjes verduidelijking, links naar andere wiki van chibli en Trailers.

Films gezien:
Spirited away
Howls moving castle.
Kiki's Delivery Service
The Cat Returns
Tales From Earthsea

Op dit moment wil ik the cat returns zien. Het blijft geniaal om te zien hoe mensen met een pen en een stuk papier (vroeger dan ) Te werk kunnen gaan en zoiets geweldigs als deze Anime films teweeg kunnen brengen. Ondanks dat blijft deze hele studio geniale anime maken die je eigenlijk niet zo snel weer terug vind in andere series. Mocht iemand nog advies hebben of eigen suggesties, Please do. ^^

Studio ghibli produced :
* 1984: Nausicaa of the Valley of the Wind (Kaze no Tani no Naushika) - pre-Ghibli
* 1986: Laputa: Castle in the Sky (Tenkuu no Shiro Rapyuta)
* 1988: Grave of the Fireflies (Hotaru no Haka)
* 1988: My Neighbor Totoro (Tonari no Totoro)
* 1989: Kiki"s Delivery Service (Majo no Takkyuubin)
* 1991: Only Yesterday (Omohide Poro Poro)
* 1992: Porco Rosso (Kurenai no Buta)
* 1993: I Can Hear the Sea (Umi ga Kikoeru)
* 1994: Pom Poko (Heisei Tanuki Gassen Ponpoko)
* 1995: Whisper of the Heart (Mimi wo Sumaseba),
* 1997: Princess Mononoke (Mononoke Hime)
* 1999: My Neighbors the Yamadas (Houhokekyo Tonari no Yamada-kun)
* 2001: Spirited Away (Sen to Chihiro no Kamikakushi)
* 2002: The Cat Returns (Neko no Ongaeshi)
* 2004: Howl"s Moving Castle (Hauru no Ugoku Shiro)
* 2006: Tales From Earthsea (Gedo Senki)
* 2008: Ponyo on the Cliff by the Sea (Gake no Ue no Ponyo)

Bron : Studio ghibli




Howl"s Moving Castle Replica


Sophie and Howl

Categorie: Muziek & Gedachten
Mood: Great =)
Listening to: the sound of my anime.
15 March 2010
Even maar toch niet voor altijd, hij zat verzonken in gedachten aan tafel zijn bier leeg te drinken.
In de tuin stond een vogelhuisje dat door zn opa is gemaakt. Een van de laatste herinneringen aan hem.
Chaotisch was alles in zijn hoofd maar hij had duidelijke gedachten voor ogen. Verdwaald maar met een doel.
Wetend maar toch beangstigend op wat zijn dag nu weer voort zal brengen.
Nadat Arwin zijn bier op had bleef hij toch nog even naar buiten staren.
Gefascineerd keek hij naar het Roodborstje dat landde op het huisje.
Er zat nog allemaal rijst in van gisteren. Het vogeltje bewoog tippend naar de rijst toe.
Keek of het nog eetbaar was, en draaide zijn hoofd.

"Als je heel rustig naar vogels kijkt dan vliegen ze niet weg" vertelde opa vroeger.
"Ze letten namelijk op beweging." Zo bleven we vroeger heel erg stil kijken naar de vogeltjes.

Het roodborstje vloog weg vanwege een opschrik uit de bosjes.
"Ja hoor het zal wel weer eens de kat wezen, kon je het niet laten om roodborstjes te pesten?" De kat zag Arwin op zijn stoel zitten en sprintte richting het raam.
Hij richtte zich op en zette zijn pootjes tegen het glas aan.
"Mauw? mauw?"" zei de poes.
"Heb je alweer honger? Je hebt nog geen uur geleden eten gehad!." riep Arwin en hij deed de deur open en de kat begon tegen zijn voet te vleien.
Ze liep naar de keuken toe om te kijken wat voor lekkers er in zijn bak lag.
Arwin woonde in een rijtjes huis een paar kilometer van de stad af.
Hij had een baan bij een fabriek in de buurt. Het was niet zo heel geweldig werk want het was zwaar.
Het betaalde redelijk maar niet genoeg om elk jaar naar Frankrijk op vakantie te kunnen gaan. Hij hield van Frankrijk zijn favoriete land.

Zijn baan was het in de gaten houden van de zuurbaden van de metaal fabriek. In de hete hitte de stalen ijzers controleren, of deze nog wel de goeie kleur behielden, en of het verf niet afbladderde.
Vandaag had hij gelukkig geen werk. Hij genoot van zijn vrije dag. Een dag waarop hij alleen maar aan de katten hoefde te denken.
Voor de rest speelde hij een beetje gitaar alleen hij had nooit genoeg tijd om echt goed gitaar te leren spelen.
Hij wilde ooit een Rockster worden. Maar de droom was lang verloren gegaan toen hij bedacht dat hij zijn kat achter moest laten, en hoorde dat hij een van zijn vingers niet volledig kon bewegen.
Ondanks dat was hij heel erg tevreden met zijn leven in Engelbert.

Hij liep naar buiten om zijn Motor van slot te halen. Deze zag er ook uit als een stoere motor, een langwerpige met 2 lange uitvoerbuizen.
Een van Arwins hobby's was dan ook rondrijden over de wegen. Even geheel je hoofd leegmaken, al je zorgen in de wind laten uitwaaien.
Hij stapte op zijn motor en reed de Engelberterweg op. De wind wapperde door zijn haren en de helm die hij ophad gedaan leek haast weg te waaien zo snel reed hij over de weg.

Toen hij eenmaal in de stad was beland vroeg hij zich af hoe is het eigenlijk met Ray? Arwin en Ray zijn kameraden van het werk en vorige week werkten ze op dezelfde afdeling bij het bedrijf.
Voor Ray was het nieuw werk en Arwin moest hem begeleiden met het verplaatsen van de grote rekken. Op deze rekken zitten ijzeren balken en soms zit er nog gloeiend heet zuur op de balken.
Ray pakte een balk vast en verbrande een stuk van zijn hand. De ambulance werd ter plekke gebeld en kwam na 20 minuten eindelijk om Ray te helpen.
Ray bleef meer schreeuwen. Ik ken dan veel mensen maar schreeuwen van pijn is iets wat Arwin niet zou doen. Gelukkig bleek het in het ziekenhuis nog wel mee te vallen hij zou een stukje huid beschadigd hebben. Vorige week was hij alweer uit het ziekenhuis.
Hoe zou het met hem zijn? Arwin stopte de motor voor zijn Rays zijn huis. Het was een hoekhuis. Van rooie stenen in de tuin stond een klein vijvertje met goudvissen. D'r liep een groot stenen pad door de tuin heen.
Het pad liep uit op een grote voordeur haast zo groot als een kerkdeur. Dit leek erg absurd want een klein huis als dit met zo'n grote voordeur!
Hij klopte aan op de deur maar kreeg geen gehoor. Ditmaal klopte Arwin harder aan. Hij wachtte 10 minuten maar er leek niemand thuis te zijn.

Wat is er toch aan de hand? is hij boodschappen aan het doen? Normaal is hij rond dit tijdstip thuis.
Ray hield net zoveel van zijn bier als hij van vrouwen hield. Maar in de kroeg om 9 uur avonds? Het zou kunnen.
Hij pakte zijn mobiel drukte de toetsen van zijn nummer in. De mobiel ging over en over en nog een keer. *tuut ....Tuut......Tuuut..... Dit is de voicemail van.Ray.." Arwin hing op. Dit is niet normaal? Normaal heeft Ray zijn mobiel altijd bij je.

Iets leek niet in de haak maar hij kon zijn vinger er niet opleggen. Hij zal wel zijn mobiel vergeten zijn. Arwin liep naar zijn motor toe en reed weg...

[u]To be continued..[/u>]
Categorie: Verhalen
Mood: Good :)
Listening to: Silence of my pc
9 March 2010
Helemaal alleen maar niet in mijn eentje. Hoe kon het nou zo gaan?
Hoe kan het leven zo lopen dat je de ene dag thuis zit en de andere dag zit ik hier in de verlichting van de straatlampen.
Donkere sfeer op het grote plein in je eentje op de bakstenen van het stadhuis in Groningen. De eerste dag dat je daar zit alleen.
De kou van de wind om je heen, iedereen kent wel de kou in het begin is het niet zo erg dan voel je het oppervlakkig maar het trekt in je hele lichaam van buiten tot in je botten.
Enigste bescherming die ik heb is de kartonnen doos uit de supermarkt die ik daar heb gepakt.Een paar mensen hebben me wat geld gegeven.
Zo aardig waren die mensen. Ik ken ze niet maar toch bekommeren ze om mij. Van dat geld heb ik wat knakworsten kunnen kopen.
Het is niet veel maar het vult mijn maag een beetje.

Mensen kijken me raar aan want ik begin er dag na dag steeds meer uit te zien als een zwerver.
ik zal me even voorstellen hoe onbeleefd eigenlijk mijn naam is Roel. Ik kom uit een gezin van 3 kinderen.
22 jaartjes oud. Thuis ben ik nooit de liefste geweest. Erg slim ben ik ook niet maar dat moet je me vergeven, na vele ruzies met mijn ouders ben ik uit huis geschopt.

"Er kan maar een thuis de baas zijn." Niet slim genoeg om te gaan werken en voor het werk dat ik wil doen heb ik papieren nodig.
Ik wou een uitkering aanvragen maar het regel werk ervoor duurt minstens 3 maanden. Al het geld dat ik had is opgebruikt aan eten.
Als ik geluk heb dan heb ik vanavond genoeg geld voor het slaaphuis. Ik loop richting de vismarkt, en land me daar neer met een petje om daar hopelijk een paar euro te krijgen.
Ik zie andere mensen ook rondzwerven en die lopen brutaal op mensen af. Zo ben ik niet ik denk ik zelf.
Ik geloof dat ik gered word als ik maar hier lig op mijn eigen plaats, op de vismarkt.
Het lijkt geen succes te hebben en de kou word alsmaar erger.

Terugdenkende aan wat ik bereikt maar kan me niet meer herinneren dan m'n voormalige klasgenoten.
Op school was ik ook geen ster. School niet gehaald.
Ik was er wel maar snapte niks van al die lessen!
Tot het examen kwam daar begon eigenlijk al het gezeur mee.

"Je moet het wel halen he?" zei mn moeder.
Maar ik keek haar aan en knikte terwijl ik wist dat ik er niks van begreep.
Zodoende haalde ik ook geen papiertje om verder te studeren.
Ze werden boos op me en begrepen niet wat ik al die jaren heb gedaan.
Ze noemde me een oen een sukkel. Steun van mijn ouders? HA! Dat is iets wat ik had willen dromen!
Zo rijk waren mijn ouders dan ook niet.

Roel moet het maar van de straat hebben,
ik ben handig met mijn handen! maar zulk soort opleidingen bestonden niet meer.
Je moest het maar van je denkwerk hebben.
Dat was iets wat ik miste. *een mevrouw gooit een euro in de pet *
" Dankjewel mevrouw!" zei ik met een lage stem.
Ze keek me nog eens aan met meelij in haar ogen. 1euro en 15 cent.
Het slaap huis kostte 7 euro. Dit haal ik niet meer... dacht ik bij mezelf.
ik keek rond en zag een bankje. Dan maar op de koude ijzeren bank.
Het vroor en de nacht zette zich in. Roel probeerde in slaap te vallen onder zijn doos maar, kon zich niet in slaap weten te sussen.
Zijn gedachtes waren te ver. De kou overheerste hem en hij viel in een donkere gure slaap.
Een waar hij niet zo gauw van ontwaakte. De dag erop werd hij gevonden door een klein jongetje met een hondje.
De jongen wist niet wat hij ermee aan moest maar belde voor de zekerheid de politie.
De ambulance kwam maar hij was niet wakker te krijgen, in een diepe coma ligt Roel nu in het ziekenhuis.

Categorie: Verhalen
Mood: Happy ^^
Listening to: Enjoy the silence - Lacuna coil
8 March 2010
Ze keek me aan niet wetend wat ze moest zeggen, het was de zoveelste keer dat dit gebeurde.
Ze was er helemaal kapot van. In haar ogen verschenen tranen.

Het was niet de eerste keer maar de manier waarop het gebeurde.
Ze voelde zich neergeslagen. Na enkele minuten hield ze op met huilen en bleef ongemakkelijk strak aan kijken.

"waarom.. waarom?" riep ze. Ik kon geen antwoord verzinnen, de vraag deed teveel pijn, de herinnering eraan deed haar en mij pijn. Het leek op het moment het beste om te doen, maar voor elke actie geld een consequentie.
"Alsof ik zo blij was met wat ik heb gedaan!" was mijn antwoord. Ze was niet blij met dit antwoord, en verwachtte een veel beter antwoord dan wat ze gehoord heeft.
"Hoe kan ik je nu nog vertrouwen?" vraagt ze op een boze toon.
"Dat kan je niet maar, ik heb er spijt van." Ze reageerde niet op dit antwoord maar bleef me vragend aankijken, hopend op een beter antwoord dan dat ik had gegeven.
"Ik had het ook nooit moeten doen.. met mijn dronken hoofd iemand anders zoenen."
"En dat bedenk jij je nu pas? Nadat je weer bij mij bent? De hele kroeg heeft jullie gezien! Dat ik het ook nog moest horen van m'n beste vriendin! dat ze jullie zag bekken in de gang van "de Vera" en niet eens de moed hebt gehad om het zelf te vertellen." Vera is de naam van de kroeg waar ik was uitgegaan.
Ik kon geen uitvluchten meer verzinnen op haar vragen. Gek, dat is toch het eerste wat ik probeerde te doen. Niet omdat ik mezelf probeerde te redden maar juist omdat ze zoveel voor me betekent. Om haar dichtbij me te houden. Dit zijn dingen die ik me toch later pas realiseer. Dat ik haar alles wijs zou willen maken zodat ze toch nog bij me wou zijn.
"Maar ze betekende niet zoveel voor me, het was eenmalig! De enige waarvan ik hou ben jij, mijn lief."
Ze was het zat en staarde me aan met haar fonkelende ogen. Voor wat een eeuwige stilte leek duurde in het echt maar twee minuten.
Ze wees naar de deur, ik begreep wat ze bedoelde maar wilde eigenlijk niet gaan. Ook al had ik haar vertrouwen beschaamd Ik wilde het goed maken.
Twijfelend begon ik in te pakken. Dit was het dan het einde van onze relatie? bedacht ik me. De voordeur werd geopend.
Geen uitgebreide zoentjes of tijdenlang vaarwel zeggen, geen lieve knuffels en door elkaars haar strelen.
Alleen maar een verdrietig meisje in het zicht van de deurpost. Ik voelde me kapot, zo zou zij zich ook wel voelen bedacht ik me.
Zelfs al zou ik haar troosten het komt niet meer goed. De deur sloeg dicht. Weer helemaal alleen. waar ging het fout? Wat heb ik gedaan? Hoe kon dit gebeuren?

Met goede moed probeerde ik mezelf op te vrolijken.
Op een dag maak ik het goed dan zullen we samen nog lang en gelukkig leven maar, voor nu zal ik haar met rust moeten laten.
Verder gaan met mijn leven. Ik liep van het huis weg richting het station, het was niet ver maar mijn hoofd draaide alle kanten op van gedachtes van nu en het verleden.
De tijden waarop ze me vasthield en de wereld nog zo vredig althans voor ons tweeen leek het zo.
Niks anders nodig dan elkander. Waar liep het zo fout? Zo probeerde ik mijn hoofd nergens meer aan te laten denken.

Stapte het perron op. De trein richting huis zal zo wel komen.
Gedachten van leegheid kwamen in mij op, zonder haar heb ik niks om voor te leven! Hoe zal ik nu verder gaan?
Is dit het leven wat ik me zelf voor ogen heb? Is dit waar ik me bij prettig voel? Ik wil eigenlijk niet leven zonder haar.
De trein naderde het station, besluiteloos keek ik naar de rails de mogelijkheden waren duidelijk!
Kan ik dit wel doen? Is het niet egoistisch? Dit leven is van mij en ik bepaal waar het naar toe leidt.
De trein was bijna bij het station. Het was nu of nooit. Ik keek om me heen, links van me een saaie man in een grijze business suite.
Rechts van me een oosters meisje van Japanse afkomst, zo rond de 35 jaar. De druk op mijn schouders begon ik te voelen.
De trein stond bijna voor mijn neus. Ik kan het niet.. Zelfs te zwak om mijn eigen leven te beeindigen voor een meisje.
Het was maar goed ook bedacht ik me later, wat zou ik dan in het leven allemaal missen?

Het gaf me een beetje hoop. Op deze hoop probeer ik me elke dag weer voort te slepen dag in dag uit.

Categorie: Verhalen
Mood: Compassioned
Listening to: Sweet Goodbyes - The Krezip